Chai Gourmand

We herinneren ons nog de beroemde zin van G.W.F. Hegel : « De uil van Minerva vliegt pas uit bij het vallen van de duisternis. » Daarmee bedoelde de Duitse filosoof, apostel van de rede, dat de wereld zich altijd te laat rekenschap geeft van wat er gebeurt. We kunnen de gebeurtenissen nooit onmiddellijk vatten omdat de betekenis ervan pas duidelijk wordt als je er afstand van neemt. Dat geldt ook voor het verhaal dat de keuken van Pierre Massin vertelt. We staan sprakeloos als we het stuk tarbot dat langzaam is gegaard aanschouwen, de risotto, chorizo, kokkels, zeekraal, artisjok, ansjovis en vinaigrette sudashi. Hoe begin je eraan? De intrige openbaart zich pas in de mond, de smaakpapillen beginnen aan hun interpretatie : hap na hap ontdekken ze dat er biotoop een bestaat, typisch voor de kust, die opnieuw tot leven wordt gewekt in de keukens van het achterland, ver van de zee (in Gembloux). Dat geldt allemaal voor het hoofdgerecht, maar evengoed voor voorgerecht of dessert. Deze ambitieuze keuken met respect voor het leefmilieu, en dat is echt een mentale toestand, wordt prachtig begeleid door een sommelier die overal perfect op inhaakt … zonder zich te storen aan de wetten van wie enkel oog heeft voor het etiket op de wijnfles.