Duw deze deur open, een brandend gevoel. De deur van dit huis zal nooit opengaan zoals de anderen. Noch deze deur, noch die ervoor, noch die van de Carmelieten, noch die van de vluchtigen, noch een van de deuren die Christophe Hardiquest op zijn pad heeft geplaatst. Zoveel werelden, zoveel horizonten. Zoveel mannen en zoveel vrouwen in de brigade, in de zaal, zoveel mensen achter de schermen. Zoveel sterren, een constellatie van meervouden. Enkele maanden geleden heeft Christophe Hardiquest een ander leeg blad neergelegd binnen zijn muren, nog steeds aan de rand van het Zoniënwoud. De sterren zijn verdwenen, de koksmutsen vervaagd, een kristalhelder horizon. Het decor van Bon Bon is uitgewist, de fluwelen stoffering uitgegumd, de weelderige stoelen weggehaald. Het hout is gekomen, hier door een hemel van takken, daar door een toonbank met weelderige rondingen; verkennend voor de andere elementen, roept het met zijn armen, nodigt het de tuin uit, roept het het bos op, spoort het de aarde aan. De lucht en de zee zijn nooit ver weg, meer medeplichtig en trouw dan wij, de elementen hebben altijd gelijk. Wat het bord betreft, heb ik gewacht. Geen zin om de mentalist uit te hangen, de tijd heeft verbazingwekkende deugden, degene die de trends negeren; mijn keuze is al lang geleden gemaakt.

Als het restaurant van Christophe Hardiquest een nieuw kostuum heeft gevonden, blijft zijn diepe ziel en die van zijn keuken gemarkeerd, met vuur. En die dag was één enkele amuse-bouche genoeg om de essentie terug te vinden van wat de keuken van de grote chef maakt... Die vonk die we allemaal zoeken! Vervolgens, om deze keuken te beleven die gericht is op de grote smaken, een keuken die aan de ene kant opwindend is, aan de andere kant gevoelig, leesbaar en complex, maar zo vrij. We zijn voorbij de juistheid, erboven, ver erboven. Na zo'n maaltijd kan men alleen maar superlatieven oproepen. Om tal van redenen, zoveel redenen, verdient hij ze. Al was het maar voor het geluk dat wordt gegeven en ontvangen.

LD