Chez Flo: Leven, en dan de mooie verhalen herbeleven

In Flémalle, aan de oevers van de Maas, gaat een lichte gevel in streekeigen natuursteen bijna op in het landschap. Een bescheiden muur die nauwelijks verklapt wat erachter schuilgaat. Maar zodra je de houten deur opent, licht de plek op: blond hout, zachte steen, rustgevende texturen... en links de keuken, wagenwijd open, als een blootgelegd hart voor de zaal.

Ooit een discreet huiskamerrestaurant, is het adres onder impuls van Florence uitgegroeid tot een volwaardig restaurant. Een indrukwekkend parcours vormt de basis: Robuchon — van de drie sterren tot de Atelier-versie in Las Vegas —, La Cadière-d’Azur, maar vooral een cruciale invloed: die van Edgard Bovier in het Lausanne Palace. Een veeleisende en complete opleiding, zowel voor het vakmanschap als voor de ziel. Teruggekeerd naar haar vertrouwde Maasland, installeerde Florence haar keuken in de voormalige artsenpraktijk van haar grootvader. Waar vroeger lichamen werden verzorgd, soigneert zij vandaag emoties.

Bij Chez Flo stap je een ‘Huis’ binnen. Een echt huis. Een plek waar de keuken zuiverheid, vanzelfsprekendheid en beheerste eenvoud ademt. Een keuken die niet zoekt naar effect, maar naar juistheid; die het product veredelt zonder het te verhullen; die een oprechte, diepe en serene smaak vertelt. Aan haar zijde staat Pauline. Niet zomaar een rechterhand, maar een vanzelfsprekendheid. Hun medeplichtigheid bepaalt het ritme van de zaal. Een blik, een gebaar, een juiste beweging... Alles glijdt, alles ademt, alles komt samen voor het plezier van de gast.

De seizoenen zijn hier hoofdstukken. De menu's ontvouwen zich in twee, drie of vier gangen, altijd met die helderheid die je al doet watertanden bij het lezen van de titels... en die toch verrast door contrasten, nauwkeurige sappen en borden die hun beloftes overtreffen.

Vandaag ontdekken de vaste gasten bijvoorbeeld een Carpaccio van wilde garnalen met basilicumcrème en citrus; een op natuurlijke wijze gegaarde pollak met savooiekool en beurre blanc; een Carnaroli-risotto met selderij en krokant spek; een ossenhaas met een krachtige jus van mierikswortel en puree à la Robuchon; en tot slot een citroen-romig dessert met praliné en Bretons zandgebak. En dan is er die mooie gewoonte van de dagschotel, een suggestie buiten het menu die het huis verankert in het echte leven: een op 64 graden gegaard ei met parmezaancrème en focaccia met Iberische ham, of een entrecote met béarnaise en frietjes.

Bij Chez Flo wordt elke maaltijd een verhaal. Een verhaal om te beleven, en daarna te herbeleven. Omdat sommige adressen die zeldzame kracht bezitten: ze laten ons terugkeren om een goed en oprecht moment terug te vinden... en weer een nieuw te ontdekken. En dat is precies wat de tafels waar we van houden zo bijzonder maakt.

LD