Leven, en mooie verhalen opnieuw beleven

Er zijn restaurants waar je komt eten. En dan zijn er restaurants waar je wat langer wilt blijven. Waar iets gebeurt, zonder dat je precies kunt uitleggen wat. Een sfeer, een persoonlijkheid, een manier van ontvangen waardoor je, zodra je weer buiten staat, al denkt aan het moment waarop je terugkomt. Bij Chez Flo, in Flémalle, aan de Maas, is dat precies wat ik voel.

Van buitenaf verraadt niets echt wat zich achter de lichte gevel in natuursteen afspeelt. Het huis gaat rustig op in zijn omgeving. Maar zodra je de deur opent, verandert alles. Blond hout, natuursteen, zachte materialen, het licht dat de zaal omhult en vooral die open keuken aan de linkerzijde. Ze is er, levendig en zichtbaar. Hier wordt echt gekookt, en die nabijheid geeft de plek meteen iets warms.

Het verhaal van Florence is onlosmakelijk verbonden met dit huis. Na een veeleisend parcours in mooie huizen, met onder meer de invloed van Edgard Bovier, keerde ze terug naar haar Maaslandse roots om haar eigen verhaal te schrijven. En niet zomaar ergens: in de voormalige dokterspraktijk van haar grootvader. Er zit iets moois in die overdracht. Waar vroeger lichamen werden verzorgd, verzorgt Florence vandaag de eetlust en de emoties.

Bij Chez Flo kom je bijna binnen alsof je iemand bezoekt die je al kent. De ontvangst is warm en vertrouwelijk, de sfeer ongedwongen en de keuken probeert nooit indruk te maken met kunstgrepen. Ze wil vooral plezier brengen. En dat lukt, omdat achter die schijnbare eenvoud een echte beheersing schuilgaat. Het product is herkenbaar, genereus en precies bereid, zonder ooit geweld te worden aangedaan.

Ook de manier waarop de service verloopt, is bijzonder aangenaam. Flo en haar team blijven niet achter hun pass staan. Ze verlaten de keuken, nemen de borden mee en komen ze zelf in de zaal uitserveren. Die beweging tussen keuken en tafels zegt veel over de geest van het huis. De grens tussen wie kookt en wie ontvangt, vervaagt. Iedereen maakt deel uit van hetzelfde verhaal, met die nabijheid die de ervaring meteen menselijker maakt.

Vorige week begon mijn maaltijd met rode tonijn, vergezeld van auberginekaviaar en knapperige groenten. Zacht, karaktervol, krokant: het gerecht zet meteen de toon voor een keuken die van contrasten houdt zonder ooit haar rode draad te verliezen. Daarna brengen aardappelgnocchi, burrata, courgettes en tomaten met oregano iets diep troostends. De zachte gnocchi, de frisheid van de burrata, de groenten en de oregano vormen samen een genereus gerecht dat naar zomer smaakt.

De gegrilde rode poon met cocosboon en gekonfijte citroen gaat verder op diezelfde weg. De vis is delicaat, de cuisson precies en de citroen zorgt voor precies genoeg spanning. Daarna verschijnt de gevogeltefilet met vijgen, gebakken foie gras en Robuchon-puree. Hier wordt niets meer verhuld. Het is gulzig, genereus en uitgesproken. Het gevogelte zoekt zijn verfijning, de vijg brengt zoetheid, de foie gras karakter en de puree… Die puree… Sommigen durven haar Robuchon te noemen, maar slechts weinigen weten haar echt te maken. Die van Flo heeft geen discussie nodig. Alleen een lepel, en daarna nog één.

Het dessert brengt opnieuw wat frisheid met cassissorbet, citroencrémeux en gianduja.

En dan zijn er iedere week de suggesties, die opnieuw een andere kant van het huis laten zien. Gerechten die het plezier niet ingewikkelder willen maken, maar het eenvoudigweg willen uitlokken.

Misschien is dat uiteindelijk wat ik het meest waardeer aan Chez Flo. Het vermogen om te koken zonder ooit uit het oog te verliezen waarom we naar een restaurant komen. Om te eten, natuurlijk. Maar ook om een fijne tijd te beleven. Om ontvangen te worden, te praten, te lachen, de tijd te nemen.

Want achter producten, cuissons en kruidingen schuilt iets wat veel moeilijker te maken is: een ziel. Een huis dat lijkt op de mensen die het tot leven brengen. Een persoonlijke keuken zonder bewijsdrang, genereus zonder zwaar te worden, precies zonder ooit koel te zijn.
Bij Chez Flo kom je een maaltijd beleven. En enige tijd later merk je dat je die maaltijd opnieuw wilt beleven.
Sommige mooie verhalen zijn daar nu eenmaal voor gemaakt.

LD · Eating · september 2026