Aan het einde van de weg, de mooie herberg

Geluk schuilt voor sommigen in glitter en uiterlijk vertoon. Hier kiest het voor soberheid. Het laat zich lezen in een decor zonder nadruk, in een discrete poëzie die bij elk bezoek opnieuw haar werk doet.
Om er te komen, moet je Dinant achter je laten, de Maashellingen beklimmen en afstand aanvaarden om beter aan te komen. Elders. In een van de mooiste dorpen van Wallonië, in Falaën, nadat de blik even is blijven rusten op de kasteelhoeve die er waakt, onveranderlijk.

Op dat precieze moment begrijp je dat je de tijd moet groeten, hem gelijk moet geven, er bijna voor moet buigen. Hier slijt hij niet, hij begeleidt. Aan de bocht van een landelijke weg, als ontstaan uit een oude schildering, openbaart zich La Fermette.

Al lange tijd leeft het huis volgens het ritme van een bewust gekozen herberg: natuursteen, klimop tegen de gevel en het gevoel dat niets werd geforceerd. Fijnproevers van gisteren en vandaag vinden er samen een keuken die nooit wilde imponeren, enkel standhouden. Waar de tijd elders bijt, streelt hij hier.

In de zaal bepaalt het open haardvuur nog steeds het tempo. De côte à l’os vertelt trouw haar verhaal, terwijl een keuken wordt onthuld die is opgebouwd rond samenhang en gulheid. Michael Vancraeynest koos voor een eenvoudige en duidelijke verbintenis: nabijheid. Tegen de stroom in van een voedingswereld die gezond verstand en kleine producenten vertrapt, kookt hij het echte leven. In zijn handen wordt het volkse verfijnd en wordt natuurlijkheid vanzelfsprekend.

Het seizoensmenu is daarvan het zuiverste bewijs, aangeboden in 3, 4, 5 of 6 gangen, met een verheugende prijs-plezierverhouding. Carpaccio van rode garnalen met gerookte palingcrème, yuzu en Granny Smith. Sint-jakobsschelpen met bloedworst, kweepeer en bietensap met witte balsamico. Lauwwarme pithiviers van eend van de hoeve de la Sauvenière, rodewijnboter met laurier.
Daarna volgen de vis van de dag met Noilly Prat en gerookte boter, de entrecote op houtvuur met béarnaise, en de eendenborst met een millefeuille van aardappelen en witte truffel. Kazen uit Falaën en elders, en chocolade in ganache-, karamel- of pinda-interpretatie sluiten de parenthese zacht af.

En dan is er Sarah. Meer dan een gastvrouw, een aandachtige en betrokken aanwezigheid die elke tafel begeleidt zoals men waakt over een verhaal dat zich nog schrijft.

Een diep menselijke plek waar eenvoud, welwillendheid en authenticiteit de wet zijn. Een terugkerend coup de cœur, dat nooit slijt.

LD