De Vugo, een nieuw huis om het verhaal verder te schrijven

Een paar maanden geleden was de nieuwe Vugo nog slechts een bouwwerf. Een groot gebouw dat al lange tijd werd gadegeslagen, volumes die vorm kregen, materialen die nog moesten worden gekozen, een lichtinval die nog moest worden bedacht. Jérôme Axters sprak toen over een « levensproject ».
Vandaag is het project een huis geworden.

Vugo heeft de rue du Phénix dus verlaten en zijn intrek genomen in deze nieuwe omgeving. En zodra je de deur opent, begrijp je dat deze verhuis geen breuk betekent. Het is de logische voortzetting van een verhaal dat meer ruimte nodig had om verder te worden geschreven.

Het huis is van schaal veranderd, maar niet van ziel. De volumes ademen, het licht stroomt door de ruimtes en de materialen zorgen voor een rustige elegantie. Alles lijkt bedacht om anders, ruimer te kunnen ontvangen, zonder ooit dat gevoel van een toevluchtsoord te verliezen dat Vugo in Moeskroen al zo kenmerkte.

Alleen is hier iets opengegaan.

Meer ruimte, meer licht, meer adem. En dat aangename gevoel dat je een plek binnenstapt die niet hoeft uit te leggen wat ze wil zijn.

In de keuken zet Jérôme Axters zijn weg voort met dezelfde helderheid. Zijn keuken is sterker geworden zonder harder te worden. Ze blijft precies, helder en genereus, maar lijkt vandaag over een speelterrein te beschikken dat haar op het lijf geschreven is. Eenvoud gaat er in dialoog met diepgang, techniek blijft ten dienste staan van de smaak en elk gerecht probeert minder indruk te maken dan een blijvende indruk achter te laten.

De producten vertellen het verhaal van het seizoen. De langoustine, als carpaccio, wordt gecombineerd met rabarber, stracciatella, chocoladetomaat en tagetes. De schelvis komt met een bouchotmossel, zeekraal en een marinièrejus, in een zuivere en zilte interpretatie.
Daarna komt de doperwt, gecombineerd met bindsla, lente-ui en pancetta, en vervolgens verwerkt in een sabayon op basis van de peulen, al dan niet vergezeld van kaviaar.
De kreeft zet de reis voort met een courgettebloem, venkel en een emulsie met vadouvan. Vervolgens kiest de duif van de heuvels voor een meer aardse richting, met artisjok, zwarte knoflook, gnocchi, bergbonenkruid en duivenjus.
De maaltijd eindigt zacht met Gariguette-aardbeien, zwartebessensalie, oxalis en brioche, gevolgd door framboos, verwerkt in een tartelette met mascarpone, vanille, radijs en sorbet van verveine en zuring.

Gerechten die het nieuwe Vugo uiteindelijk goed vertellen: precies zonder precieus te worden, creatief zonder het product uit het oog te verliezen, genereus zonder ooit demonstratief te worden.

Maar wat misschien nog het meest opvalt, naast de gerechten, is de samenhang van het geheel. De plek en de keuken lijken nu dezelfde taal te spreken. De precisie van het gebaar beantwoordt aan de elegantie van het decor, de gulheid van de producten krijgt ruimte, de service ademt. En de gast ook.

Vugo is dus van adres veranderd, maar niet van koers.
Wat gisteren nog een belofte was, is vandaag werkelijkheid geworden. Een groter huis, zeker, maar vooral een huis dat meer lijkt op het Vugo dat Jérôme Axters voor ogen had.

Een levensproject, zei het team.
Vandaag hoef je alleen maar aan tafel te gaan zitten om het te begrijpen.
De bouwwerf is klaar.

Het verhaal begint nu pas.

LD · Eating · augustus 2026