Crab Club, stevig verankerd in Flagey

In Sint-Gillis moest je het adres bijna kennen om het te vinden. Een discreet pand aan het begin van de Waterloosesteenweg, tegenover de Hallepoort, slechts herkenbaar aan enkele graffitiwerken op de ramen. Achter die onopvallende gevel groeide Crab Club in tien jaar tijd uit tot een van de meest vrije en eigenzinnige restaurants van Brussel.

Sinds afgelopen voorjaar heeft het restaurant zijn anker uitgegooid vlak bij het Flageyplein, in het voormalige Bistrot Marie. Inmiddels zijn er enkele maanden verstreken en de verhuis heeft allerminst als een breuk aangevoeld: het was eerder een nieuwe reis naar de essentie. Minder couverts, meer precisie, een keuken die open is naar de zaal en een nog nauwere band met de gasten; het huis heeft zijn nieuwe plek gevonden en de energie die in Sint-Gillis zo bekend was, heeft zich eenvoudigweg elders ontplooid.

Want Crab Club is nooit zomaar een restaurant voor zeeproducten geweest. Geen klassieke visbank, geen voorspelbare maritieme folklore. De keuken beweegt vrij, zonder vangnet of vast stramien, op het ritme van de aanvoer, de seizoenen en het instinct van de chef. Schelpdieren, schaaldieren en vis vormen een voortdurend veranderende compositie, waarbij elk bord een specifiek moment vastlegt: Venusschelpen, sake en kruidenboter, Kreeftensalade met avocado en mango, Scheermessen, knoflook en lavas, Mosselen met chorizo.

Yoth Ondara werd geboren in Thailand, groeide op in Zuid-Frankrijk en vestigde zich later in België. Hij kookt zoals hij fragmenten van herinneringen samenbrengt. Zijn keuken neemt de zee als vertrekpunt en laat die in dialoog gaan met invloeden uit zowel het Oosten als het Westen. Maar vooral houdt hij ervan buiten de gebaande paden te treden, producten met elkaar te confronteren en onverwachte ontmoetingen te creëren. Een vrijheid die steunt op één absolute eis: uitsluitend werken met uitzonderlijke producten, gekozen om hun kwaliteit en absolute versheid. De smaken zijn uitgesproken, soms verrassend, vaak doordrongen van die vorm van poëtische rauwheid die zijn keuken kenmerkt. De chef verandert het product niet: hij duwt het naar zijn meest pure en duidelijke expressie.

Sommige creaties zijn bijna vanzelf signatuurgerechten geworden: het Cocotte-ei met krab, de Spaghetti met krab, de Paella met kreeft en het Varken, gelakte octopus en wortel. Ze blijven deze nieuwe fase begeleiden, naast gerechten die voortdurend in beweging zijn, tussen fermentatie, zilte smaken en Aziatische invloeden: Zeebrasem, cantharellen en broccoli; Kalfskotelet, spruitjes en katsuobushi; Rundstartaar, ansjovis en burrata; Vette tonijn “Toro”, aubergine en miso.

Achter deze vrije en instinctieve keuken blijft één leidraad overeind: het product in al zijn waarheid laten spreken, zonder overbodige kunstgrepen. Ook de desserts zetten die dialoog tussen invloeden voort: Ganache van chocolade en misokaramel, crème brûlée met jasmijn, of een klassiekere appelcrumble, als een moment van rust na de reis.

Ook in de glazen blijft de vrijheid volledig. Yoth en François kiezen wijnen zonder zich door etiketten te laten leiden: natuurwijnen, biologische wijnen of klassieke referenties, het maakt weinig uit zolang de emotie klopt. Eetbare cocktails, onverwachte combinaties, sake, yuzu, schelpdieren: vloeistoffen verlengen hier de smaak in plaats van die te overheersen.

Inmiddels heeft Crab Club zich stevig genesteld in het vernieuwde decor van het voormalige Bistrot Marie, waar het een onverwacht decor heeft gevonden voor zijn rauwe energie. Een adres dat zich nog altijd moeilijk laat categoriseren, bijna gefluisterd, waar techniek plaatsmaakt voor emotie en elke service aanvoelt als een reis.

Tussen zee-effecten en aardse ziel blijft Crab Club zijn eigen weg volgen: vrij, levend en diep doorvoeld.
En vandaag stevig verankerd in Flagey.

LD · Eating · september 2026